Он рӯй нгўинди магар сӯрат ҷонаст

آن روی نگویند مگر صورت جانست

Ва он чашми нгўинди магар қӯт равонаст

و آن چشم نگویند مگر قوت روانست

Ва он зулф набошад магари он анбар сор аст

وآن زلف نباشد مگر آن عنبر سار است

Ва он лаб натавон гуфт ки аз дида ниҳонаст

و آن لب نتوان گفت که از دیده نهانست

Ташбеҳ ба ма рӯй туро чун битавон кард

تشبیه به مه روی تو را چون بتوان کرد

Ва он қади длорои магар сарв равонаст

وآن قدّ دلارای مگر سرو روانست

Онии ту саросар ки ҳамаи моя ӣ Лутфӣ

آنی تو سراسر که همه مایهٔ لطفی

Дар ҷони ман ин оташи ишқи ту аз онаст

در جان من این آتش عشق تو از آنست

Умрӣаст ки дар ҳасрати як лаҳзаи висолат

عمریست که در حسرت یک لحظه وصالت

Хӯни дилам аз дида ӣ ғмдидаҳ равонаст

خون دلم از دیدهٔ غمدیده روانست

Чун тарки ғами ишқи ту эй дӯст бигӯям

چون ترک غم عشق تو ای دوست بگویم

То ҷон будам дар тан ва то саъй ва тавонист

تا جان بودم در تن و تا سعی و توانست

Мушкил ҳама инаст ки он дилбар бе меҳр

مشکل همه اینست که آن دلبر بی مهر

Бо мо ба забонасту дилаш бо дгронст

با ما به زبانست و دلش با دگرانست

эй дӯст чу бӯсидан поят натавонам

ای دوست چو بوسیدن پایت نتوانم

Аз даври дуои миннати охир чаҳ зиёнаст

از دور دعای منت آخر چه زیانست

Буии сари зулфин тавъам моя рӯҳаст

بوی سر زلفین توأم مایه روحست

Лаъли лаби ширини тавъам қӯт ҷонаст

لعل لب شیرین تواَم قوّت جانست

эй дили ғам айём бигӯ чанд тавон хӯрд

ای دل غم ایام بگو چند توان خورد

Бисёр махӯр ғусса ки олам гузаронаст

بسیار مخور غصّه که عالم گذرانست

Навмед нишоед ки кунӣ банда ӣ худ ро

نومید نشاید که کنی بندهٔ خود را

Бар лутфи ту умеди маро ҳар ду ҷаҳонаст

بر لطف تو امّید مرا هر دو جهانست