эй рахти ойӣна ӣ лутфи худо

ای رخت آیینهٔ لطف خدا

Зулфи ту дилбанду лаълати длгшо

زلف تو دلبند و لعلت دلگشا

Подшоҳи малики ҳасанӣ аз карам

پادشاه ملک حسنی از کرم

Раҳматӣ кун бар гадо эй подшо

رحمتی کن بر گدا ای پادشا

Аз вуҷӯди хештан бегона ам

از وجود خویشتن بیگانه‌ام

То шудам бо ишқи рӯяти ошно

تا شدم با عشق رویت آشنا

Зарраи ворами пеши хуршеди рахт

ذرّه‌وارم پیش خورشید رُخَت

Оҷизу саргашта аз рӯй ҳаво

عاجز و سرگشته از روی هوا

Рӯзи майдони гирди наъли мураккабат

روزِ میدان گرد نعل مرکبت

намешавад дар чашми олами тўтё

می‌شود در چشم عالم توتیا

Бар ҷафояти дили ниҳодам каз ҳабиб

بر جفایت دل نهادم کز حبیب

Бар умеди васл хуш бошад ҷафо

بر امید وصل خوش باشد جفا

Қаҳри ту хуштар ки лутфи дайгарӣ

قهر تو خوشتر که لطف دیگری

Аз ту нафрин ба ки аз ғайриӣ дуо

از تو نفرین به که از غیری دعا

Ғам мабодат каз ту гар ояд ғамӣ

غم مبادت کز تو گر آید غمی

Бо хаёлат шод медорад маро

با خیالت شاد می‌دارد مرا

Чун ҷаҳон вақъӣ надорад пеши ту

چون جهان وقعی ندارد پیش تو

Ман куҷоу ҳазрати султони куҷо

من کجا و حضرت سلطان کجا