Гуфтам он тарки ҷафо ҷӯ накунад ҳеҷ вафо

گفتم آن ترک جفا جو نکند هیچ وفا

Накунад бо дили саргашта ӣ мо ғайри ҷафо

نکند با دل سرگشتهٔ ما غیر جفا

Чун ҳамаи кори ҷаҳон , банда ба комаш хоҳад

چون همه کار جهان، بنده به کامش خواهد

Аз чаҳ рӯ менакунад коми дили хастаи раво

از چه رو می‌نکند کام دل خسته روا

Мо ниҳодем сиррӣ дар қидмати сарви равон

ما نهادیم سری در قدمت سرو روان

Рости гӯ аз чаҳ кашӣ эй дилу дайни сари ту зи мо

راست گو از چه کِشی ای دل و دین سر تو ز ما

Бигузаштӣ ва задӣ оташи Меҳрӣ ба дилам

بگذشتی و زدی آتش مهری به دلم

Он на болост ки ҳаст ӯ ба дили хастаи бало

آن نه بالاست که هست او به دل خسته بلا

Подшоҳӣ ба ҷаҳон аз карамат кам нашавад

پادشاهی به جهان از کرمت کم نشود

Гар кунӣ аз сари лутфати назарии сӯии гадо

گر کنی از سر لطفت نظری سوی گدا

Гар туро бо ман бечора ӣ мискин ҷангаст

گر تو را با من بیچارهٔ مسکین جنگست

Чаҳ кунам бо ту ки мо сар сулҳасту сафо

چه کنم با تو که ما را سر صلحست و صفا

Номи машки хутании баради забонами гӯйӣ

نام مشک ختنی برد زبانم گویی

Буии зулф ту шунидам ҳама аз боди сабо

بوی زلف تو شنیدم همه از باد صبا

Дӯш дар моҳи рух ӯ назарӣ ме кардам

دوش در ماه رخ او نظری می‌کردم

Чун бидидам ба мае дӯсти куҷо то ба куҷо

چون بدیدم به مه ای دوست کجا تا به کجا

Ман ба зулмоти шаби ҳиҷри ту то кӣ бошам

من به ظلمات شب هجر تو تا کی باشم

Берух дӯст набошад ба ҷаҳони нуру зё

بی رخ دوست نباشد به جهان نور و ضیا