Дарди ишқӣ ки зи ҳиҷрони ту бар ҷон манаст

درد عشقی که ز هجران تو بر جان منست

Чун даҳуми пеш касе шарҳ ки дармон манаст

چون دهم پیش کسی شرح که درمان منست

Дар фироқи гул рӯй ту фиғон ме дорам

در فراق گل روی تو فغان می‌دارم

Дар дилати гашт ки ин булбул бустон манаст

در دلت گشت که این بلبل بستان منست

Сари ниҳодам ба сари роҳи ту ишқат ме гуфт

سر نهادم به سر راه تو عشقت می‌گفت

ӯ на мардӣаст ки андари хур майдон манаст

او نه مردیست که اندر خور میدان منست

Чун Сикандари ҳаваси оби ҳаётам май буд

چون سکندر هوس آب حیاتم می‌بود

Гуфт он қатрае аз чашма ӣ ҳайвон манаст

گفت آن قطره‌ای از چشمهٔ حیوان منست

Нисбати гул ба Рахш кардаму лоҳўли кунон

نسبت گل به رخش کردم و لاحول کنان

Гуфт ореи варақии ҳам з гулистон манаст

گفت آری ورقی هم ز گلستان منست

Буии анбар ба машоми ман длхстаҳ расед

بوی عنبر به مشام من دلخسته رسید

Гуфтам ин буии хуш аз турра ҷонон манаст

گفتم این بوی خوش از طرّه جانان منست

Дили ушшоқ ки дар зулф батон ме банданд

دل عشّاق که در زلف بتان می‌بندند

Шуд яқинам ки ҳама дар хам чавгон манаст

شد یقینم که همه در خم چوگان منست

Солҳо то зи ғами ишқи ту саргардонам

سالها تا ز غم عشق تو سرگردانم

Худ нагуфтӣ ки ҷаҳон бесар ва сомон манаст

خود نگفتی که جهان بی سر و سامان منست

Хотирам ҷамъ нашуд то з барам давр шудӣ

خاطرم جمع نشد تا ز برم دور شدی

Ба ғалати гӯй ки ин ҷамъ парешон манаст

به غلط گوی که این جمع پریشان منست