Ҷонам ба лаб расед зи дасти ҷафои дӯст

جانم به لب رسید ز دست جفای دوست

Умр азиз шуд ба сари андари вафои дӯст

عمر عزیز شد به سر اندر وفای دوست

Гар дӯсти ҷон талаб кунад аз ман фидоаши бод

گر دوست جان طلب کند از من فداش باد

Сар чун кашами ман эй дили мискини зрои дӯст

سر چون کشم من ای دل مسکین ز رای دوست

Дар қасди ҷони ман агар ӯро ризо буд

در قصد جان من اگر او را رضا بود

Хоҳам ба ҷони хештани аввали ризои дӯст

خواهم به جان خویشتن اوّل رضای دوست

Ман дӯст хоҳам аз ду ҷаҳону хаёл ӯ

من دوست خواهم از دو جهان و خیال او

Худ дар ҷаҳон бигӯ чаҳ буд моварои дӯст

خود در جهان بگو چه بود ماورای دوست

Хоҳам забони хеш чу теғу синон ки то

خواهم زبان خویش چو تیغ و سنان که تا

Гӯям ба субҳу шом чу булбули санои дӯст

گویم به صبح و شام چو بلبل ثنای دوست

Гар дар биҳишту равзаи марои ваъда Эй диҳанд

گر در بهشت و روضه مرا وعده‌ای دهند

Бо дӯстгар буд ҳама хоҳам барои дӯст

با دوست گر بود همه خواهم برای دوست

Гар бар диласт ҷои ҳамаи дилбарон валек

گر بر دلست جای همه دلبران ولیک

Бошад миёни мардумаки дидаи ҷои дӯст

باشد میان مردمک دیده جای دوست

Султонии ҷаҳон агарам нест гӯ мабош

سلطانی جهان اگرم نیست گو مباش

Хоҳам ба хоки кӯй ки бошам гадои дӯст

خواهم به خاک کوی که باشم گدای دوست

Гарчи накард ёди ман хаста аз карам

گرچه نکرد یاد من خسته از کرم

Холӣ нашуд забону дилам аз дуои дӯст

خالی نشد زبان و دلم از دعای دوست

Гарчи ҷафои рӯ ба ман эй дили зи муддаӣ

گرچه جفا رو به من ای دل ز مدعی

Бояд ки нашунӯд ба ҷаҳони моҷарои дӯст

باید که نشنود به جهان ماجرای دوست