Дидӣ ки оннигор сарви барг мо надошт

دیدی که آن نگار سر و برگ ما نداشت

Дили бастад аз фалон ва ба даст ғамаш гузошт

دل بستد از فلان و به دست غمش گذاشت

Он бас набӯд кови бастади дили зи дасти мо

آن بس نبود کاو بستد دل ز دست ما

Вонгоаҳи шаҳнае зи ҷафо бар дилам гумошт

وآنگاه شحنه‌ای ز جفا بر دلم گماشت

Гуфтам магар ки риши марои марҳамӣ буд

گفتم مگر که ریش مرا مرهمی بود

Мискини дили заъиф бар ӯ ин тамаъ надошт

مسکین دل ضعیف بر او این طمع نداشت

Кови риши андаруни марои ин намак занад

کاو ریش اندرون مرا این نمک زند

Ёрб чаҳ буд фикраш ва бо мо сирча дошт

یارب چه بود فکرش و با ما سر چه داشت

Як дам вафо накард ба қавлаш чу дӯстон

یک دم وفا نکرد به قولش چو دوستان

Тухми ҷафо ба водии хотир чаро бкошт

تخم جفا به وادی خاطر چرا بکاشت

Роҳ вафо нагираду доим ҷафо кунад

راه وفا نگیرد و دایم جفا کند

Моро бар ӯ набӯд бар ин гӯна чашм дошт

ما را بر او نبود بر این گونه چشم‌داشت

Чашми ҷаҳони кушода ба роҳ умед ӯст

چشم جهان گشاده به راه امید اوست

Аз нимрўз то ба шаб аз субҳ то ба чошт

از نیمروز تا به شب از صبح تا به چاشت