Фарёди коннигор сарви барг мо надошт

فریاد کان نگار سر و برگ ما نداشت

Дили бараду тухми меҳри Рахш дар ҷаҳони бкошт

دل برد و تخم مهر رخش در جهان بکاشت

Мушкил ки як замони з хаёлам наме равад

مشکل که یک زمان ز خیالم نمی‌رود

Дар дидаи нақши сӯрати ҷонро магари нигошт

در دیده نقش صورت جان را مگر نگاشت

Дилро мақоми гашти биҳишти барин дигар

دل را مقام گشت بهشت برین دگر

То рояти вафои ту эй дӯсти брФрошт

تا رایت وفای تو ای دوست برفراشت

Моҳии сифати тпидаҳ ба хок дараш манам

ماهی صفت طپیده به خاک درش منم

Бар мо гузашти ёр ва дар он ҳолатам гузошт

بر ما گذشت یار و در آن حالتم گذاشت

Он ёри шӯхи дида ӣ паймони шикан ба хашм

آن یار شوخ دیدهٔ پیمان شکن به خشم

Аз дида рафту хайли хаёлаш ба мо гумошт

از دیده رفت و خیل خیالش به ما گماشت

Рӯй аз ҷаҳон битофт ба дасти ғамаши супурд

روی از جهان بتافت به دست غمش سپرد

Охир бигӯ ки бо ман мискини сар чаҳ дошт

آخر بگو که با من مسکین سر چه داشت

Дили бараду раҳматӣ ба ман хаста дил накард

دل برد و رحمتی به من خسته دل نکرد

Оре чаҳ чора чун назарӣ бар ҷаҳон надошт

آری چه چاره چون نظری بر جهان نداشت