Дили фидои лабон чун навишт

دل فدای لبان چون نوشت

Ғайри ёдами ҳамаи фаромӯшат

غیر یادم همه فراموشت

эй нигорин ман хабари дорӣ

ای نگارین من خبر داری

Ки з ҷонем масту мадҳушат

که ز جانیم مست و مدهوشت

Ғайр аз ин дар ҷаҳон муродам нест

غیر از این در جهان مرادم نیست

Ки бигирам шабӣ дар оғӯшат

که بگیرم شبی در آغوشت

Дар ҷаҳони наъраҳои шавқ занем

در جهان نعره‌های شوق زنیم

Мо ба ёди лабони хомӯшат

ما به یاد لبان خاموشت

Ҳам з номаҳрамон бпушон мӯӣ

هم ز نامحرمان بپوشان موی

Ки дарафтод аз сари оғӯшат

که درافتاد از سر آغوشت

Дӯш бар дӯш буд дар шаби дӯш

دوش بر دوش بود در شب دوش

Ёд меноед аз шаби дӯшат

یاد می‌ناید از شب دوشت

Бодаи ишқи мо чу ме хӯрдӣ

باده عشق ما چو می‌خوردی

Гуфтам эй умр нозанин навишт

گفتم ای عمر نازنین نوشت

Нола ҳо мезанем дар ғами ту

ناله‌ها می‌زنیم در غم تو

Нарасад эйнигор дар гӯшт

نرسد ای نگار در گوشت

Сӯхтӣ эйнигор май доне

سوختی ای نگار می‌دانی

Ду ҷаҳонро ба лаъл дар навишт

دو جهان را به لعل دُر نوشت