То аз ду дидаам рухи он гул изор рафт

تا از دو دیده‌ام رخ آن گل عذار رفت

Хоб аз ду дидаи вази дили тангам қарор рафт

خواب از دو دیده وز دل تنگم قرار رفت

То аз Рахши таматтуъ ҷон барнадошт чашм

تا از رخش تمتع جان برنداشت چشم

Бе рӯй маҳвашаши дилу дайнами з кор рафт

بی روی مهوشش دل و دینم ز کار رفت

Аз рӯзгори тира ӣ бадаҳд бе вафо

از روزگار تیرهٔ بدعهد بی وفا

Рӯзами сиёҳи гашт ва дар ин рӯзгор рафт

روزم سیاه گشت و در این روزگار رفت

Нанишаст пои ҳасратам аз ҷусту ҷӯии дӯст

ننشست پای حسرتم از جست و جوی دوست

Нагирифт дасти моу зи дастам нигор рафт

نگرفت دست ما و ز دستم نگار رفت

ӯ дар миён наомад ва ҳар сӯзи чашмҳо

او در میان نیامد و هر سوز چشمها

Хӯнами зи дасти ҳиҷри ваии андар канор рафт

خونم ز دست هجر وی اندر کنار رفت

Дастӣ камар накард касе дар миёни мо

دستی کمر نکرد کسی در میان ما

То сарви бӯстони дилам аз канор рафт

تا سرو بوستان دلم از کنار رفت

Бас дару гавҳарӣ ки биФтодм аз назар

بس درّ و گوهری که بیفتادم از نظر

То аз назари марои бути симин изор рафт

تا از نظر مرا بت سیمین عذار رفت

То рӯй гул вааш ту бирафт аз ҷаҳони лутф

تا روی گل‌وش تو برفت از جهان لطف

Дар дидае ба ҷои гули сурх хор рафт

در دیده‌ای به جای گل سرخ خار رفت

Зории ман ба ҳиҷри вай аз ҳад бирафт аз онк

زاری من به هجر وی از حد برفت از آنک

Зулмии сариҳ бар ман мискин зор рафт

ظلمی صریح بر من مسکینِ زار رفت