То аз бар ман он санами гул изор рафт

تا از بر من آن صنم گل عذار رفت

Чун зулф бе қарори вай [ аз ] ман қарор рафт

چون زلف بی قرار وی [از] من قرار رفت

Мустағриқам ба баҳри ғами андари фироқи ту

مستغرقم به بحر غم اندر فراق تو

Зон рӯ кам аз ду дидаи бут ғмгсор рафт

زان رو که‌م از دو دیده بت غمگسار رفت

Дигар ба сарв ва гул накунам илтифоти ҳеҷ

دیگر به سرو و گل نکنم التفات هیچ

Чун сарви нозам аз тараф ҷӯйбор рафт

چون سرو نازم از طرف جویبار رفت

Поем бимонад дар гули ҳасрат чу сарви ноз

پایم بماند در گل حسرت چو سرو ناز

Дар бар наомад ӯу зи дастам нигор рафт

در بر نیامد او و ز دستم نگار رفت

Аз даст рафт ёрам ва дар дил бимонад дард

از دست رفت یارم و در دل بماند درد

Як гул начида дар ҷигарами нӯк хор рафт

یک گل نچیده در جگرم نوک خار رفت

Маст шабона будаму махмури рӯзи ҳиҷр

مست شبانه بودم و مخمور روز هجر

Аз бода ӣ висолнигорам хумор рафт

از بادهٔ وصال نگارم خمار رفت

То дида дар ҷаҳон бикшодам ба рӯй дӯст

تا دیده در جهان بگشادم به روی دوست

Аз дидани Рахши дилу дастами з кор рафт

از دیدن رخش دل و دستم ز کار رفت