Аз сари зулфаши дилам савдо гирифт

از سر زلفش دلم سودا گرفت

Вази ду лаълаши оташӣ дар мо гирифт

وز دو لعلش آتشی در ما گرفت

Қомати он сарви озод аз чаҳ рӯй

قامت آن سرو آزاد از چه روی

Соя ӣ лутф аз сари мо вогрФт

سایهٔ لطف از سر ما واگرفت

Чун бидидам қоматашро дар замон

چون بدیدم قامتش را در زمان

Дили ҳавои он қад ва боло гирифт

دل هوای آن قد و بالا گرفت

Бе гуноҳами лутфи фармойу мгир

بی گناهم لطف فرمای و مگیر

эй азизам беш аз ин бар мо гирифт

ای عزیزم بیش از این بر ما گرفت

Аз фиреби ғамзаи ғаммози ту

از فریب غمزه غمّاز تو

Дар сари бозорҳо ғавғо гирифт

در سر بازارها غوغا گرفت

Дар ду олами хушк ватар борӣ намонад

در دو عالم خشک و تر باری نماند

Оташи ишқи рахт боло гирифт

آتش عشق رخت بالا گرفت

Рӯзу шаб бо васл ӯ осӯда ам

روز و شب با وصل او آسوده‌ام

То хаёлаш дар ду чашмам ҷо гирифт

تا خیالش در دو چشمم جا گرفت

Дил бирафт аз дастам ва ҷояш хушаст

دل برفت از دستم و جایش خوشست

Зонкаҳ дар зулф батон мأўо гирифт

زآنکه در زلف بتان مأوا گرفت

Бас ки боридам ба ҳиҷрони оби чашм

بس که باریدم به هجران آب چشم

Сар ба сар рӯй ҷаҳон дарё гирифт

سر به سر روی جهان دریا گرفت