Ду дида аз рух чун офтоб об гирифт

دو دیده از رخ چون آفتاب آب گرفت

Туро чу бахти ман эй дӯст аз чаҳ хоб гирифт

ترا چو بخت من ای دوست از چه خواب گرفت

Чаро ту рӯй худ аз чашм мо бапушоне

چرا تو روی خود از چشم ما بپوشانی

Ки дида ва ки шунида ки ма ниқоб гирифт

که دیده و که شنیده که مه نقاب گرفت

Ба лоба гуфтам комам бидиҳ аз он лаби лаъл

به لابه گفتم کامم بده از آن لب لعل

з рӯй лутфи марои соғарӣ шароб гирифт

ز روی لطف مرا ساغری شراب گرفت

Хаёли қомати он сарв чун нигор бибин

خیال قامت آن سرو چون نگار ببین

Даруни дида ӣ мо омад ва сароб гирифт

درون دیدهٔ ما آمد و سراب گرفت

Ду зулфи саркаши шӯхати зи ҷайби тобанда

دو زلف سرکش شوخت ز جیب تابنده

Магари зи оташи рухсори ёр тоб гирифт

مگر ز آتش رخسار یار تاب گرفت

зи оҳам ар биншинад бар оинаи гардӣ

ز آهم ار بنشیند بر آینه گردی

Фиғони з халқ барояд ки моҳтоб гирифт

فغان ز خلق برآید که ماهتاب گرفت

Ба навбаҳор касеро ки нест ақли маош

به نوبهار کسی را که نیست عقل معاش

Ба гӯша ӣ чаманӣ шуд канор об гирифт

به گوشهٔ چمنی شد کنار آب گرفت