эй мардумаки дида то кӣ кунӣ ин бедод

ای مردمک دیده تا کی کنی این بیداد

Хӯни ҷигарами резӣ аз дида ки шармати бод

خون جگرم ریزی از دیده که شرمت باد

Ҳиҷрони ту ҷонамро оварад ба лаби борӣ

هجران تو جانم را آورد به لب باری

Вази давлати васли ту як лаҳза нагаштам шод

وز دولت وصل تو یک لحظه نگشتم شاد

Ширини лаби ту ҳаргиз кӣ дод шабии комам

شیرین لب تو هرگز کی داد شبی کامم

Вази ҳасрат рӯй ту ҷон дод чунин Фарҳод

وز حسرت روی تو جان داد چنین فرهاد

Он рӯз ки май бастӣ бар аҳду вафои бандӣ

آن روز که می‌بستی بر عهد و وفا بندی

Бо ман хирадам мегуфт ъҳдист на бар бунёд

با من خردم می‌گفت عهدیست نه بر بنیاد

Додам бидиҳ аз васлат эй дӯсти шабии охир

دادم بده از وصلت ای دوست شبی آخر

Врнӣ бар додарам аз ҷавр ту хоҳам дод

ورنی بر دادارم از جور تو خواهم داد

Дарёб дили моро варна ду ҷаҳони борӣ

دریاب دل ما را ورنه دو جهان باری

Аз дасти ҷафои ту бар бод нахоҳам дод

از دست جفای تو بر باد نخواهم داد

Ҳастат дил чун пӯлод раҳмӣ набӯд дар вай

هستت دل چون پولاد رحمی نبود در وی

То чанд занами охири фарёди зи ту фарёд

تا چند زنم آخر فریاد ز تو فریاد