То дида ӣ ман бар рух ҳамчун қамар афтод

تا دیدهٔ من بر رخ همچون قمر افتاد

Рози дилам аз пардаи меҳнат бадар афтод

راز دلم از پردهٔ محنت به در افتاد

Дигар накунад чашм ба хуршеди ҷҳонтоб

دیگر نکند چشم به خورشید جهانتاب

Онро ки бидон талъат чун ма назар афтод

آن را که بدان طلعت چون مه نظر افتاد

Бар буигузорӣ ки кунад бар сар ӯ дӯст

بر بوی گذاری که کند بر سر او دوست

Чун хоки дили шефта дар раҳ гузар афтод

چون خاک دل شیفته در ره گذر افتاد

Дар кӯии фироқати снмои ошиқи мискин

در کوی فراقت صنما عاشق مسکین

Дилдода ба ҷон аз ғами ҷон бехабар афтод

دلداده به جان از غم جان بی خبر افتاد

Он турраи ҳиндӯ ки ба болоти ҳасади барад

آن طرّه هندو که به بالات حسد برد

Ошуфтау саргашта ба кӯҳ ва камар афтод

آشفته و سرگشته به کوه و کمر افتاد

Гуфтам ки ба поти афканами ин сар чу бидидам

گفتم که به پات افکنم این سر چو بدیدم

Пеши қидмати ҷону ҷаҳон мухтасар афтод

پیش قدمت جان و جهان مختصر افتاد

Ҳоли дили маҷрӯҳи ман хаста чаҳ пурсӣ

حال دل مجروح من خسته چه پرسی

Умрӣаст ки аз кори ҷаҳон бехабар афтод

عمریست که از کار جهان بی خبر افتاد