Маро бо қомати он сарви озод

مرا با قامت آن سرو آزاد

Мусулмонони зи ҷонами бас хуш афтод

مسلمانان ز جانم بس خوش افتاد

Ниҳоли қоматаш сарв баландаст

نهال قامتش سرو بلندست

Ки бех сабр баркандам зи бунёд

که بیخ صبر برکندم ز بنیاد

Хаёлаш аз ду чашмам кӣ шавад давр

خیالش از دو چشمم کی شود دور

Ки дар солӣ наёрад як дамаши ёд

که در سالی نیارد یک دمش یاد

зи ғами гаштами мусулмонон чу мӯе

ز غم گشتم مسلمانان چو مویی

Нагӯйӣ аз висолат кӣ шудам шод

نگویی از وصالت کی شدم شاد

Надорам хобу хур дар дарди ҳиҷрон

ندارم خواب و خور در درد هجران

Шабӣ аз васли хешами рас ба фарёд

شبی از وصل خویشم رس به فریاد

Танами хокӣу боди ишқ дар сар

تنم خاکی و باد عشق در سر

Чаҳ дорад ошнои хок бо бод

چه دارد آشنایی خاک با باد

Дилами бараду танам чун хок раҳ кард

دلم برد و تنم چون خاک ره کرد

Ҳазораш офарин бар ҷону тани бод

هزارش آفرین بر جان و تن باد

Даромад оташи ишқати танами сӯхт

درآمد آتش عشقت تنم سوخت

Аз он рӯи хоки мо бар боди брдод

از آن رو خاک ما بر باد برداد

Чу багушӯд аз сари зулфаши гиреҳи боз

چو بگشود از سر زلفش گره باز

Ҷаҳон аз буии зулфаши гашти озод

جهان از بوی زلفش گشت آزاد