Чаҳ отшисти зи рӯят ки дар ҷаҳон афтод

چه آتشیست ز رویت که در جهان افتاد

Ки ҷон з ҳастӣ худ боз дар гумон афтод

که جان ز هستی خود باز در گمان افتاد

зи меҳр рӯй тавъами отшист дар сина

ز مهر روی تواَم آتشیست در سینه

Ки чархи сифла аз он сӯз дар фиғон афтод

که چرخ سفله از آن سوز در فغان افتاد

НиФкнии назарии сӯии мо баҳри умрӣ

نیفکنی نظری سوی ما بهر عمری

Ба ҳоли зори ҷаҳони як замон тавон афтод

به حال زار جهان یک زمان توان افتاد

Миёни дидау дили хӯни фитода дар ишқат

میان دیده و دل خون فتاده در عشقت

Чаро ки хӯни дил аз дида дар миён афтод

چرا که خون دل از دیده در میان افتاد

Надидаи коми зи лабҳои чун шукри дили ман

ندیده کام ز لبهای چون شکر دل من

Забони сӯсани озода дар баён афтод

زبان سوسن آزاده در بیان افتاد

Чу бргзшт бар мо қад чу шамшодат

چو برگذشت بر ما قد چو شمشادت

Чаҳ ларзаҳо ба тани сарв бӯстон афтод

چه لرزه‌ها به تن سرو بوستان افتاد

Сабо чу мадҳи рух чун гулат баён ме кард

صبا چو مدح رخ چون گلت بیان می‌کرد

зи шавқ рӯй ту ғулғул ба бӯстон афтод

ز شوق روی تو غلغل به بوستان افتاد