Дили ман бо сари зулфи ту ҳавоӣ дорад

دل من با سر زلف تو هوایی دارد

Дардмандасту зи лаъли ту давое дорад

دردمندست و ز لعل تو دوایی دارد

Рухи ту бадар мунираст ва дар ӯ ҳайронам

رخ تو بدر منیر است و در او حیرانم

Дили ман равшанӣу нури з ҷое дорад

دل من روشنی و نور ز جایی دارد

Шоҳ ҳасанасту латофат шудаи мағрур ба худ

شاه حسنست و لطافت شده مغرور به خود

Нек донам чаҳ ғам аз ҳол гадоӣ дорад

نیک دانم چه غم از حال گدایی دارد

эй гадоӣ дар дӯст ба аз султонӣ

ای گدایی در دوست به از سلطانی

Охир аз кӯии ту дарвеш навое дорад

آخر از کوی تو درویش نوایی دارد

Гарчи сарв аз ҳамаи асбоб ҷаҳон озодаст

گرچه سرو از همه اسباب جهان آزادست

Ҳолиё дар назараш нашав ва намое дорад

حالیا در نظرش نشو و نمایی دارد

Шутури маст ки аз хон ҷафо маҷрӯҳаст

شتر مست که از خوان جفا مجروحست

Нола Эй мекунаду ёва дарое дорад

ناله ای می کند و یاوه درایی دارد

Дар ҷаҳон гарчи азизаст басӣ дар хўшоб

در جهان گرچه عزیزست بسی درّ خوشاب

Пеши лаъли лабати охир чаҳ баҳоӣ дорад

پیش لعل لبت آخر چه بهایی دارد