Меҳри рӯйиш на чунонам нигарон ме дорад

مهر رویش نه چنانم نگران می‌دارد

Доимами хӯни дил аз дида равон ме дорад

دایمم خون دل از دیده روان می‌دارد

Ин чунин куштаи шамшери фироқаш ки манам

اینچنین کشتهٔ شمشیر فراقش که منم

Ки умедӣ ба ман хаста равон ме дорад

که امیدی به من خسته روان می‌دارد

Чун парӣ каз назари халқ ниҳон бошад ёр

چون پری کز نظر خلق نهان باشد یار

Хештанро зи ман хаста ниҳон ме дорад

خویشتن را ز من خسته نهان می‌دارد

Рост гӯям қаду болои ҷаҳони ороиш

راست گویم قد و بالای جهان‌آرایش

Чаҳ таъаллуқ ба қади сарв равон ме дорад

چه تعلّق به قد سرو روان می‌دارد

Гарчи аз дил баравад коми ман мискинаш

گرچه از دل برود کام من مسکینش

Дили ман меҳри Рахши мӯнис ҷон ме дорад

دل من مهر رخش مونس جان می‌دارد

Хабарат нест нигоро ки шабу рӯзи маро

خبرت نیست نگارا که شب و روز مرا

Оташи шавқи ту чун зор ва навон ме дорад

آتش شوق تو چون زار و نوان می‌دارد

Дар фироқи гули рӯяти ҳамаи шаб то ба саҳар

در فراق گل رویت همه شب تا به سحر

Булбули ҷони ман хаста фиғон ме дорад

بلبل جان من خسته فغان می‌دارد

Ҳар ки аз ҷону сар андеша надорад дар ишқ

هر که از جان و سر اندیشه ندارد در عشق

Чаҳ ғам аз сарзаниши халқ ҷаҳон ме дорад

چه غم از سرزنش خلق جهان می‌دارد

Ҷон чу парвона барафшонам ва дар пои уфтам

جان چو پروانه برافشانم و در پای افتم

Ки марои шамъи ҷамолаш нигарон ме дорад

که مرا شمع جمالش نگران می‌دارد