Дар чашми мо хаёли Рахш то гузор кард

در چشم ما خیال رخش تا گذار کرد

Хуршеду моҳро бар мо шармсор кард

خورشید و ماه را بر ما شرمسار کرد

То рӯй ӯ ба гулшани мақсӯд ҷилва дод

تا روی او به گلشن مقصود جلوه داد

Гулҳоу лолаҳо ба чамани ҷумла хор кард

گلها و لاله‌ها به چمن جمله خوار کرد

Аз эътидоли қомат ӯ сарв шуд хаҷал

از اعتدال قامت او سرو شد خجل

То қади саркаши ту ба бустон гузор кард

تا قد سرکش تو به بستان گذار کرد

Бории шукуфаи бади з дар мҳо сифеду сурх

باری شکوفه بد ز درمها سفید و سرخ

Аз боди субҳдами ҳама бар вай нисор кард

از باد صبحدم همه بر وی نثار کرد

Наргис чу чашми шӯхи ту махмуру нотавон

نرگس چو چشم شوخ تو مخمور و ناتوان

Гӯйӣ ба ёди лаъли ту дафъ хумор кард

گویی به یاد لعل تو دفع خمار کرد

Аз ман мадори марҳами алтофи худ дареғ

از من مدار مرهم الطاف خود دریغ

Каз ҳади буруни замонаи марои дил фигор кард

کز حد برون زمانه مرا دل فگار کرد

Бо онкии ишқи дӯсти марои обрӯи бабрад

با آنکه عشق دوست مرا آبرو ببرد

Хок дарат дилами зи ҷаҳон эътибор кард

خاک درت دلم ز جهان اعتبار کرد