То чанд тавон дарди ту дар сина ниҳон кард

تا چند توان درد تو در سینه نهان کرد

Дар ҳасрати ту хӯни дил аз дида равон кард

در حسرت تو خون دل از دیده روان کرد

Бо шавқи рахт чанд кунад сабри дили ман

با شوق رخت چند کند صبر دل من

Пайдост ки то чанд зи ҷони сабр тавон кард

پیداست که تا چند ز جان صبر توان کرد

То сарв равонам нашуд аз дидаи ҷони давр

تا سرو روانم نشد از دیده جان دور

Хӯни ҷигар аз дидаи ғмдидаҳ равон кард

خون جگر از دیده غمدیده روان کرد

Сарв аз ҳасади қаднигорам з қад афтод

سرو از حسد قدّ نگارم ز قد افتاد

То ӯ ба чамани қомати раъноаш чмон кард

تا او به چمن قامت رعناش چمان کرد

Қадам чу алиф буд вале бори ғами ҳиҷр

قدّم چو الف بود ولی بار غم هجر

Бар пушти дилам буд нигорои хам аз он кард

بر پشت دلم بود نگارا خم از آن کرد

Дил рафт ба бозор ки то ишваи фурушад

دل رفت به بازار که تا عشوه فروشد

Судаши ғам ишқ омаду сармоя зиён кард

سودش غم عشق آمد و سرمایه زیان کرد

Дил нест замонии зи ғаму ёди ту холӣ

دل نیست زمانی ز غم و یاد تو خالی

Ёдаши зи ман хаста наомад чаҳ тавон кард

یادش ز من خسته نیامد چه توان کرد

Бо ин ҳамаи бдмҳрӣу бдхўиӣу тундӣ

با این همه بدمهری و بدخویی و تندی

Сари тарки тавон ва натавон тарк ҷаҳон кард

سر ترک توان و نتوان ترک جهان کرد

Гуфто накунам ҳамчуи ҷаҳон бо ту вафои ман

گفتا نکنم همچو جهان با تو وفا من

Гуфтам накунӣ ин ту ва ӯ рафт ва чунон кард

گفتم نکنی این تو و او رفت و چنان کرد