эй оризи зебои ту хандида бар гулзорҳо

ای عارض زیبای تو خندیده بر گلزارها

Вази буии зулфи дилкашат ошуфта шуд бозорҳо

وز بوی زلف دلکشت آشفته شد بازارها

Ҳоли дили пари дарди худ пинҳони зи ту чун дорамаш

حال دل پُر درد خود پنهان ز تو چون دارمش

Сиррии зи ту пинҳон буд ? эй воқифи асрорҳо

سرّی ز تو پنهان بود؟ ای واقف اسرارها

Аз гулистони васл ӯ ҳастанд ҳар кас бо насиб

از گلستان وصل او هستند هر کس با نصیب

Ҳиҷрони он глрхи маро дар дили шикастами хорҳо

هجران آن گلرخ مرا در دل شکستم خارها

Ҷавр батон озрӣ оварад ҷони мо ба лаб

جور بتان آزری آورد جان ما به لب

эй бар дили аФгори ман зони озрии озорҳо

ای بر دل افگار من زآن آزری آزارها

Якбора аз васлат дарӣ багушӯде бар ҷони ман

یکباره از وصلت دری بگشوده‌ای بر جان من

Вази рӯзи ҳиҷронати маро бар дил нишаста борҳо

وز روز هجرانت مرا بر دل نشسته بارها

Аз шодии васлати манам маҳрӯму маҳзун аз чаҳ рӯй

از شادی وصلت منم محروم و محزون از چه روی

эй ҷони з ғам биниҳодае бар ҷони мо харворҳо

ای جان، ز غم بنهاده‌ای بر جان ما خروارها

Гуфтам ба ҳиҷрон беш аз ин охири таҳаммул чун кунам

گفتم به هجران بیش از این آخر تحمّل چون کنم

Гуфтои ҷаҳони мштоби ту , сабрӣ бикун дар корҳо

گفتا جهان مشتاب تو، صبری بکن در کارها