Ту сар бар ман гарони дории нигоро

تو سر بر من گران داری نگارا

Нагӯйӣ аз чаҳ рӯи охири худо ро

نگویی از چه رو آخر خدا را

Макун бар ман ҷафоу ҷавр аз ин беш

مکن بر من جفا و جور از این بیش

Ки тоқат тоқ шуд зини ҷаври мо ро

که طاقت طاق شد زین جور ما را

зи ҳад берун мабар каз дард мардем

ز حد بیرون مبر کز درد مردیم

Ки ҳаддӣ бошад эй дилбари ҷафо ро

که حدّی باشد ای دلبر جفا را

Чу дил дар турраи зулф ту бастем

چو دل در طرّهٔ زلف تو بستیم

Сазад гар нашиканӣ аҳду вафо ро

سزد گر نشکنی عهد و وفا را

Ба хӯни дил мунаққаш мекунам рӯй

به خون دل منقّش می‌کنم روی

Чу дар дастам наме оеи нигоро

چو در دستم نمی‌آیی نگارا

Ту бар могар касе дигар гузинӣ

تو بر ما گر کسی دیگر گزینی

Ба ҷои ту дигар кас нест мо ро

به جای تو دگر کس نیست ما را

Саборо аз сару зулф ту гуфтам

صبا را از سر و زلف تو گفتم

Ки бӯе оварад ин бенаво ро

که بویی آورد این بینوا را

Надонистам ба доми зулфи мишкӣн

ندانستم به دام زلف مشکین

Гирифтор оварад дардами сабо ро

گرفتار آورد دردم صبا را

Ба шукри онкии султони ҷаҳонӣ

به شکر آنکه سلطان جهانی

Даво кун гуҳи гуҳии ҳоли гадо ро

دوا کن گهگهی حال گدا را