Мурғи ҷони ман длхстаҳ ҳаво ме гирад

مرغ جان من دلخسته هوا می‌گیرد

Буии зулфи ту ҳам аз бод сабо ме гирад

بوی زلف تو هم از باد صبا می‌گیرد

Моҳу хуршеди ҷаҳонро ба яқин ме донам

ماه و خورشید جهان را به یقین می‌دانم

Каз рухи равшани ту нур ва зё ме гирад

کز رخ روشن تو نور و ضیا می‌گیرد

Тӯбоу норвани андари чамани боғи биҳишт

طوبی و نارون اندر چمن باغ بهشت

Аз қаду қомат ту нашав ва намо ме гирад

از قد و قامت تو نشو و نما می‌گیرد

эй табиби дил пурдард нагӯйӣ бо ман

ای طبیب دل پُر درد نگویی با من

Каз ман хастаи малоли ту чаро ме гирад

کز من خسته ملال تو چرا می‌گیرد

Оҳи мангар ҳама оташ шавад эй ҷони ҷаҳон

آه من گر همه آتش شود ای جان جهان

Оби ҳайвони манӣ дар ту куҷо ме гирад

آب حیوان منی در تو کجا می‌گیرد

Бози меҳри ман маҳҷӯри кабӯтари бача Эй

بازِ مهر من مهجور، کبوتر بچه‌ای

Дар ҳавои шаби васлат ба бало ме гирад

در هوای شب وصلت به بلا می‌گیرد

Гуфта будам зи ҷафояти бунаами сар ба ҷаҳон

گفته بودم ز جفایت بنهم سر به جهان

Домани меҳри ту эй дӯст вафо ме гирад

دامن مهر تو ای دوست وفا می‌گیرد