эй дидаи нами дида бе рӯй ту хӯни резад

این دیدهٔ نم دیده بی روی تو خون ریزد

Тӯфони зи ғами ишқат ҳар лаҳзаи барангезад

طوفان ز غم عشقت هر لحظه برانگیزد

Ҳар бод ки бархезад дар субҳдам аз кӯяш

هر باد که برخیزد در صبحدم از کویش

Меҳри рухи он маро бо хоки ман омезад

مهر رخ آن مه را با خاک من آمیزد

Ҳар ҳалқа ки бигушое аз зулфи парешонат

هر حلقه که بگشایی از زلف پریشانت

Бинии ту басии дилҳо каз ҳалқаи дроўизд

بینی تو بسی دلها کز حلقه درآویزد

Бо лутфи гули сӯрӣ дар гулшани ҷони афрӯз

با لطف گل سوری در گلشن جان افروز

Чун рӯй туро бинад дар ҳоли фурӯи резад

چون روی تو را بیند در حال فرو ریزد

Толеъ накунад ёрии ков дар бар мо ояд

طالع نکند یاری کاو در بر ما آید

Бечораи дили ҳайрон бо бахт чаҳ бстизд

بیچاره دل حیران با بخت چه بستیزد

Чун нақди дили худро дар хок дарат гум кард

چون نقد دل خود را در خاک درت گم کرد

Хоки сар ҳар кӯе аз баҳр чаҳ май безад

خاک سر هر کویی از بهر چه می‌بیزد

Дар кӯй вафодорӣ шуд ҷони ҷаҳони сокин

در کوی وفاداری شد جان جهان ساکن

Гар сар баравад ӯро аз кӯии ту нгризд

گر سر برود او را از کوی تو نگریزد