Дилам бар оташи ишқати кабоб хуш бошад

دلم بر آتش عشقت کباب خوش باشد

Ба ёди лаъли лаби ту шароб хуш бошад

به یاد لعل لب تو شراب خوش باشد

Ту оби чашмаи ҳайвонӣ ва манам ташна

تو آب چشمه حیوانی و منم تشنه

Биё ки ташнаи лабонро ба об хуш бошад

بیا که تشنه لبان را به آب خوش باشد

зи шарбати лаби лаълат ба мо чашон ҷомӣ

ز شربت لب لعلت به ما چشان جامی

Ки ҷоми бодаи зи лаъли музоб хуш бошад

که جام باده ز لعل مذاب خوش باشد

Мапуаш рӯй худ аз чашми мо ки нест раво

مپوش روی خود از چشم ما که نیست روا

Чаро ки бар маи тобони ниқоб хуш бошад

چرا که بر مه تابان نقاب خوش باشد

Биё ва бар сари сарчашмаи ду дида нишин

بیا و بر سر سرچشمه دو دیده نشین

Ки сарви нози яқин дар сароб хуш бошад

که سرو ناز یقین در سراب خوش باشد

Миёни боғу лаби ҷӯйу нағмаи булбул

میان باغ و لب جوی و نغمه بلبل

Ба бонги чанги саҳаргаҳи хароб хуш бошад

به بانگ چنگ سحرگه خراب خوش باشد

Нигор сими тани сарвқади мӯии миён

نگار سیم تن سروقدّ موی میان

Збодаҳи сархушу масту хароб хуш бошад

ز باده سرخوش و مست و خراب خوش باشد

Ду зулфи саркаш ӯро ба дасти шавқу ниёз

دو زلف سرکش او را به دست شوق و نیاز

Гирифтаи зотши рухсори тоб хуш бошад

گرفته زآتش رخسار تاب خوش باشد

Чу ҷамъ шуд ҳамаи асбоби айш май доне

چو جمع شد همه اسباب عیش می‌دانی

Ки завқи айш ба аҳди шабоб хуш бошад

که ذوق عیش به عهد شباب خوش باشد

Назар ба рӯй чу хуршеди он санам то рӯз

نظر به روی چو خورشید آن صنم تا روز

Чаҳ ҷои шамъ ки дар моҳтоб хуш бошад

چه جای شمع که در ماهتاب خوش باشد