Марои таҳаммули ҳиҷрони он нигор набошад

مرا تحمّل هجران آن نگار نباشد

Чу булбулами ҳаваси нолаҳои зор набошад

چو بلبلم هوس ناله‌های زار نباشد

Гулами зи даст ба дар шуд чаҳ мекунам бустон

گلم ز دست به در شد چه می‌کنم بستان

Ба пои дили зи фироқаш ба ғайр хор набошад

به پای دل ز فراقش به غیر خار نباشد

Биё ба дида нишинам ки мардуми чашмӣ

بیا به دیده نشینم که مردم چشمی

Миёни мо ва ту эй дидаам ғубор набошад

میان ما و تو ای دیده‌ام غبار نباشد

Макун ҷафо ба дили риши ман ки дар ду ҷаҳон

مکن جفا به دل ریش من که در دو جهان

Ба ғайри номи накӯи ҳеҷ ёдгор набошад

به غیر نام نکو هیچ یادگار نباشد

Ба сахту сусти замона дило бибояд сохт

به سخت و سست زمانه دلا بباید ساخت

Бисоз бо баду некаш чу рӯзгор набошад

بساز با بد و نیکش چو روزگار نباشد

Замонае аҷабу халқи ҷумла булъаҷаб анд

زمانه‌ای عجب و خلق جمله بوالعجب‌اند

Ба аҳду қавлу вафои ҳеҷ эътибор набошад

به عهد و قول و وفا هیچ اعتبار نباشد

Ба ихтиёр ба ҳиҷрон бакӯш чандинӣ

به اختیار به هجران بکوش چندینی

Чаҳ ҳосил аз ғами ишқат чу ихтиёр набошад

چه حاصل از غم عشقت چو اختیار نباشد

Чу чашми ҷодӯят эй дӯсти неки сармастам

چو چشم جادویت ای دوست نیک سرمستم

Ба бода ӣ лаби лаълати ғам хумор набошад

به بادهٔ لب لعلت غم خمار نباشد

Ҷаҳон вафо накунад бо касе яқин май дон

جهان وفا نکند با کسی یقین می‌دان

На бо ман ва ту ки ин сифла пойдор набошад

نه با من و تو که این سفله پایدار نباشد