Бе давлати висоли дилам чун ҷаҳони хароб

بی دولت وصال دلم چون جهان خراب

эй сарви ҷони зи мо ту азин беш сари мтоб

ای سرو جان ز ما تو ازین بیش سر متاب

Аз мо назари дареғи мадори ин ҷаҳони паноҳ

از ما نظر دریغ مدار این جهان پناه

Кас дошт нури даври зи дарвеши офтоб

کس داشت نور دور ز درویش آفتاب

То зулфро ба ориз маҳтоб дода Эй

تا زلف را به عارض مهتاب داده‌ای

То бефитода аз сари зулфат ба моҳтоб

تابی فتاده از سر زلفت به ماهتاب

Ёди лаб чу лаъли ту дар оташами нишонд

یاد لب چو لعل تو در آتشم نشاند

Аз дида дар фироқи ту хӯн меравад чу об

از دیده در فراق تو خون می‌رود چو آب

Гуфтам давои дард дилам кун табиб гуфт

گفتم دوای درد دلم کن طبیب گفت

Сабраст чора ӣ ғами ишқи туро ҷавоб

صبرست چارهٔ غم عشق تو را جواب

Дар орзӯӣ рӯй ту хӯн мехӯрам чаро

در آرزوی روی تو خون می‌خورم چرا

Бастаст ишқ рӯй ту бар дидаи роҳи хоб

بسته‌ست عشق روی تو بر دیده راه خواب

То кӣ спндўор бар оташ наҳй маро

تا کی سپندوار بر آتش نهی مرا

То кӣ ба чашми шӯхи ҷаҳонро кунӣ хароб

تا کی به چشم شوخ جهان را کنی خراب