Дӯш рӯй ёр медидам ба хоб

دوش روی یار می‌دیدم به خواب

Он хаёл хоб будам ё сароб

آن خیال خواب بودم یا سراب

Нест аз бахти ҷаҳони он боварам

نیست از بخت جهان آن باورم

Кам ба толеъи тобад аз васли офтоб

که‌م به طالع تابد از وصل آفتاب

Аз ду зулфат гаштаам сўдоздаҳ

از دو زلفت گشته‌ام سودازده

Вази ду чашмат мешавам масту хароб

وز دو چشمت می‌شوم مست و خراب

Марди ишқи дасту бозуӣ ту нест

مرد عشق دست و بازوی تو نیست

Гар буд Кайхусраву афросйоб

گر بود کیخسرو و افراسیاب

Бо тавъами ҳанзал чу шаҳд ва шукраст

با تواَم حنظل چو شهد و شکّرست

Бе тавъами шукр буд чун заҳри ноб

بی تواَم شکّر بود چون زهر ناب

Дар лаби ҷӯйу миёни гул ба боғ

در لب جوی و میان گل به باغ

Хуш буд нолидани чангу рубоб

خوش بود نالیدن چنگ و رباب

Савти булбул ҳар дамии баси хуш буд

صوت بلبل هر دمی بس خوش بود

Ҷом май бо дӯстон дар моҳтоб

جام می با دوستان در ماهتاب

Ҳар каши ин давлат муяссар ме шавад

هر که‌ش این دولت میسّر می‌شود

ӯ чаҳ мехоҳад азин ба фатҳи боб

او چه می‌خواهد ازین به فتح باب

Чун хаёлатро ду асбаи тохтӣ

چون خیالت را دو اسبه تاختی

Аз чаҳ рӯи бастӣ ба чашмами роҳи хоб

از چه رو بستی به چشمم راه خواب

Ғамзаи хӯн рез шуд гуфтам макун

غمزه خون ریز شد گفتم مکن

Аз сари мастии ҷаҳони як сари хароб

از سر مستی جهان یکسر خراب