Гули моро зи азал бо ғам ту бисириштанд

گِل ما را ز ازل با غم تو بسْرشتند

Қисса ӣ ишқи туро бар сар мо бинвиштанд

قصهٔ عشق تو را بر سر ما بنْوشتند

Гарчи дории ту фароғати зи ман эй ҷони гӯйӣ

گرچه داری تو فراغت ز من ای جان گویی

Тухми меҳри ту маро дар дил ва дар ҷон киштанд

تخم مهر تو مرا در دل و در جان کِشتند

Оҳ аз он мардумаки чашм ки бас хӯн резаст

آه از آن مردمک چشم که بس خون ریزست

Ки ба теғи ситами ғамза ҷаҳонӣ киштанд

که به تیغ ستم غمزه جهانی کُشتند

Гарчи машшота ӣ ҳасанаш банигор омада буд

گرچه مشّاطهٔ حسنش به نگار آمده بود

Лек дастонаш ба хӯни дил мо ме шастанд

لیک دستانْش به خون دل ما می‌شُستند

Ошиқони сари зулфи ту ба буии ту ҳануз

عاشقان سر زلف تو به بوی تو هنوز

Аз ғамат бе сари пои гирди ҷаҳони дргштнд

از غمت بی سر پا گِرد جهان در گشتند

Ҷома ӣ васли ту хайёт хаёлам ме дӯхт

جامهٔ وصل تو خیاط خیالم می‌دوخت

Дилу ҷони ришта ба ангушт вафо ме раштанд

دل و جان رشته به انگشت وفا می‌رشتند

Як замон бар лаби кишти ой ва махӯр ғам ба ҷаҳон

یک زمان بر لب کشت آی و مخور غم به جهان

Ки басои моҳи руху сарви қад акнӯн хиштанд

که بسا ماهرخ و سرو قد اکنون خشتند