Чун ту чашми марҳамат бар ҳоли мо хоҳӣ фиканд

چون تو چشم مرحمت بر حال ما خواهی فکند

Беш аз ин ҷавру ҷафо аз ту намедорам писанд

بیش از این جور و جفا از تو نمی‌دارم پسند

Вари маро аз оташ ҳиҷрон бихоҳӣ сӯхтан

ور مرا از آتش هجران بخواهی سوختن

Хок роҳат гаштаам бедоду хорӣ то ба чанд

خاک راهت گشته‌ام بیداد و خواری تا به چند

эй бути номеҳрбони ҳаддӣ буд ҳар чиз ро

ای بت نامهربان حدی بود هر چیز را

Мурғи ҷонамро ту то кӣ дории андари қайду банд

مرغ جانم را تو تا کی داری اندر قید و بند

ё зи бандаши даҳ халосӣ ё бикаш то вораад

یا ز بندش ده خلاصی یا بکُش تا وارهد

Панд ман бишинав азин бениш ба зулф худ мабанд

پند من بشنو ازین بیشش به زلف خود مبند

Май кашӣ ва май кашии моро бдоми зулфи худ

می‌کِشی و می‌کُشی ما را به دام زلف خود

Чун кашад худро зи шастати оҳӯии сар дар каманд

چون کِشد خود را ز شستت آهوی سر در کمند

Бо қад чун сарв ва бо ин ориз ҳамчун саман

با قد چون سرو و با این عارض همچون سمن

Бо рух ҳамчун гулу лола ба лаъли ҳамчуи қанд

با رخ همچون گل و لاله به لعلِ همچو قند

Дили рабӯд аз дастами он дилдори шаҳрошӯби боз

دل ربود از دستم آن دلدار شهرآشوب باز

Бо қад чун сарву чашми шӯху зулф чун каманд

با قد چون سرو و چشم شوخ و زلف چون کمند

Чун рабӯдии дили з дастам рафтам аз дили ҳушу сабр

چون ربودی دل ز دستم رفتم از دل هوش و صبر

Беш аз ин мапаснд бар мо аз ғами ҳиҷрони газанд

بیش از این مپسند بر ما از غم هجران گزند

Чун манам андари ҷаҳон аз ишқи саргардон чаро

چون منم اندر جهان از عشق سرگردان چرا

Он бути ма рӯй аз дили бехи меҳри мо бикунад

آن بت مهروی از دل بیخ مهر ما بکند

Гуфтам ар оеи шабии меҳмони мо Лутфӣ буд

گفتم ار آیی شبی مهمان ما لطفی بُوَد

Гуфт рӯ ҳарза магӯ зонҷо бирав бар худ маханд

گفت رو هرزه مگو زآنجا برو بر خود مخند