Марои зи дӯстии дӯст душманон бешанд

مرا ز دوستی دوست دشمنان بیشند

Агарчӣ дӯст набошанд душман хешанд

اگرچه دوست نباشند دشمن خویشند

Ту шоҳи олимӣоне ва ман гадоӣ дарат

تو شاه عالمیانی و من گدای درت

Шаҳони зи ҳоли гадоён худ биандешанд

شهان ز حال گدایان خود بیندیشند

Мазан ба теғи ҷафои длброи марои зин беш

مزن به تیغ جفا دلبرا مرا زین بیش

Ки ошиқони рахти хастагон дил ришанд

که عاشقان رخت خستگان دل ریشند

Агарчӣ шаҳд диҳад неш ҳам занад занбӯр

اگرچه شهد دهد نیش هم زند زنبور

Тамоми хотираҳо хаста аз сар нешанд

تمام خاطره‌ها خسته از سر نیشند

Дило ту хеши ҷФопишаҳро ба хеш махон

دلا تو خویش جفاپیشه را به خویش مخوان

Ки дӯстони вафодори беҳтар аз хешанд

که دوستان وفادار بهتر از خویشند

Ба кунҷи офияти охир чаҳ ба зи дрўишист

به کنج عافیت آخر چه به ز درویشی‌ست

Ки дӯстони худои хок пой дарвешанд

که دوستان خدا خاک پای درویشند

Марост мазҳаби он каз дарат напечам рӯй

مراست مذهب آن کز درت نپیچم روی

Ба ҷони дӯст ки аҳли ҷаҳон дар ин кешанд

به جان دوست که اهل جهان در این کیشند