Дилбар чаҳ кард бо ман мискини мустаманд

دلبر چه کرد با من مسکین مستمند

Дилро бабрад аз ман ва дар пой ғам фиканд

دل را ببرد از من و در پای غم فکند

То пой банд шуд дили ман дар ду зулфи дӯст

تا پای بند شد دل من در دو زلف دوست

Савдо гирифтааст ва нагирад ба ҳеҷ панд

سودا گرفته است و نگیرد به هیچ پند

Бо чашми ҳамчуи наргис ва бо қади ҳамчуи сарв

با چشم همچو نرگس و با قدّ همچو سرو

Бо рӯй ҳамчуи моҳашу гесуӣ чун каманд

با روی همچو ماهش و گیسوی چون کمند

Бо абрӯӣ чу тоқ мънбр кашида хуш

با ابروی چو طاق معنبر کشیده خوش

Бо зулфи длФрибш ва бо лаъли ҳамчуи қанд

با زلف دلفریبش و با لعل همچو قند

Дар мо фиканд оташи рухро ба дарди ҳиҷр

در ما فکند آتش رخ را به درد هجر

Вонгаҳ бирафту шохи сабурии зи тани бикунад

وآنگه برفت و شاخ صبوری ز تن بکند

Раҳмӣ накард бар ман ва бар ҳоли зори ман

رحمی نکرد بر من و بر حال زار من

Охири ҷафо ва ҷавр нагӯяд ки то ба чанд

آخر جفا و جور نگوید که تا به چند

Зини бештари ситам ба ман хаста дил макун

زین بیشتر ستم به من خسته دل مکن

Каз хубрӯ накунад каси ҷафои писанд

کز خوبرو نکند کس جفا پسند

эй дили тамаъи мадор ба аҳду вафои кас

ای دل طمع مدار به عهد و وفای کس

Кандар замонаи ёри вафодори худ каманд

کاندر زمانه یار وفادار خود کمند

Чун дида бар ҷамоли ту афтодам аз ҷаҳон

چون دیده بر جمال تو افتادم از جهان

Бар оташи рух ту фитодем чун сапанд

بر آتش رخ تو فتادیم چون سپند