То чанд бо дили ман мискин ҷафо кунад

تا چند با دل من مسکین جفا کند

Он бевафонигор ба тарк вафо кунад

آن بی وفا نگار به ترک وفا کند

Ҳаст ӯ табиби ин дили маҳзуни нотавон

هست او طبیب این دل محزون ناتوان

Воҷиб кунад ки дарди диламро даво кунад

واجب کند که درد دلم را دوا کند

Комами зи шарбати шаб ҳиҷрон шудаст талх

کامم ز شربت شب هجران شده‌ست تلخ

Комам чаҳ бошад ар зи лаби худ даво кунад

کامم چه باشد ار ز لب خود دوا کند

ӯ подшоҳи ҳасану малоҳат аз он шудаст

او پادشاه حسن و ملاحت از آن شده‌ست

То гӯшу ҳушу дида ба сӯй гадо кунад

تا گوش و هوش و دیده به سوی گدا کند

Он сарви нозанин чаҳ шавад дар миёни боғ

آن سرو نازنین چه شود در میان باغ

Гар пушт бар ҷафои худу рӯ ба мо кунад

گر پشت بر جفای خود و رو به ما کند

Дили барад аз ду дастам ва дар хӯн ҷон шудам

دل برد از دو دستم و در خون جان شدم

Бо дӯстон бипурс чаро моҷаро кунад

با دوستان بپرس چرا ماجرا کند

Ҳоли ман ғариб ки гуяд ба пеши дӯст

حال من غریب که گوید به پیش دوست

Ореи магар ки боди сабои ин адо кунад

آری مگر که باد صبا این ادا کند

Бо дилбарам бигӯӣ ки бегона ху чарост

با دلبرم بگوی که بیگانه خو چراست

Вақтаст кови назар ба сӯй ошно кунад

وقتست کاو نظر به سوی آشنا کند