Комами зи нӯши доруии васлат раво набӯд

کامم ز نوش داروی وصلت روا نبود

Бар дарди ман зи васли ту ҳаргиз даво набӯд

بر درد من ز وصل تو هرگز دوا نبود

Бар дарди ҳаркасии зи лаби ту даво баранд

بر درد هرکسی ز لب تو دوا برند

Бар дарди ин ғариби стмкш чаро набӯд

بر درد این غریب ستمکش چرا نبود

Ҷон дар вафоу меҳри ту додеми мрдўор

جان در وفا و مهر تو دادیم مردوار

Бо моти ҷузи маломату ҷавр ва ҷафо набӯд

با مات جز ملامت و جور و جفا نبود

Ном вафо набӯд ба олами сетгаро

نام وفا نبود به عالم ستمگرا

ё буд ва дар мизоҷи ту ҳаргиз вафо набӯд

یا بود و در مزاج تو هرگز وفا نبود

Сулҳаст дар миёнаи маъшӯқу ошиқон

صلحست در میانه معشوق و عاشقان

Доими миёни мо биҷуз аз моҷаро набӯд

دایم میان ما بجز از ماجرا نبود

Барадии дили ҳазинам ва додӣ ба дасти ғам

بردی دل حزینم و دادی به دست غم

Зулмии чунин сариҳи нигоро раво набӯд

ظلمی چنین صریح نگارا روا نبود

Рафтам ба сӯии муҳташамии ков назар кунад

رفتم به سوی محتشمی کاو نظر کند

Бар ҷониби гадои назараш гўиё набӯд

بر جانب گدا نظرش گوییا نبود

Султони лутфи он санами глъзор ро

سلطان لطف آن صنم گلعذار را

Пурвои ин ғариб назор гадо набӯд

پروای این غریب نزار گدا نبود

Онч аз вафо ва ҷавр тавонист бар дилам

آنچ از وفا و جور توانست بر دلم

Карду з рӯй моаш ҳамоно ҳаё набӯд

کرد و ز روی ماش همانا حیا نبود

Будам ба дили гумон ки надорад вафоу меҳр

بودم به دل گمان که ندارد وفا و مهر

Дидӣ ки оқибати назари мо хато набӯд

دیدی که عاقبت نظر ما خطا نبود

Зон рӯ ки ҳаст коми дилаши ҳосил аз ҷаҳон

زان رو که هست کام دلش حاصل از جهان

Будаш фароғатӣу ғам бенаво набӯд

بودش فراغتی و غم بی نوا نبود