зи абр бар рухи моҳами ниқоб хуш набӯд

ز ابر بر رخ ماهم نقاب خوش نبود

зи дида бар рухи ҷонами шароб хуш набӯд

ز دیده بر رخ جانم شراب خوش نبود

Ту то ба чанд ҷигар хӯрданат буд одат

تو تا به چند جگر خوردنت بود عادت

Махӯр ки аз ҷигари мо кабоб хуш набӯд

مخور که از جگر ما کباب خوش نبود

Мапуаш рӯй чу хуршеди хештан ба ниқоб

مپوش روی چو خورشیدِ خویشتن به نقاب

Ки бо рух чу хурати моҳтоб хуш набӯд

که با رخ چو خورت ماهتاب خوش نبود

Рахт гуласту хуии оризи ту ҳамчуи гулоб

رخت گلست و خوی عارض تو همچو گلاب

Ба рӯй чун гули ту ҷузи гулоб хуш набӯд

به روی چون گل تو جز گلاب خوش نبود

Лаби ту шукри ширин ҷафо магӯ бар ман

لب تو شکّر شیرین جفا مگو بر من

Ки талхи гуфтан ар он лаби ҷавоб хуш набӯд

که تلخ گفتن ار آن لب جواب خوش نبود

Табиби дарди манӣ нӯш хоҳам аз лаби ту

طبیب درد منی نوش خواهم از لب تو

Ба сабр карда мулавваси ҷавоб хуш набӯд

به صبر کرده ملوث جواب خوش نبود

Дар оташами зи ғами рӯят эй парии пайкар

در آتشم ز غم رویت ای پری پیکر

Чунончӣ дар даҳанам бе ту об хуш набӯд

چنانچه در دهنم بی تو آب خوش نبود

Ба дида гуфтам хобати ҳароми боди имшаб

به دیده گفتم خوابت حرام باد امشب

Ки бо хаёли рухи дӯсти хоб хуш набӯд

که با خیال رخ دوست خواب خوش نبود

Ҷаҳони зи об равон мешавад чунин маъмур

جهان ز آب روان می‌شود چنین معمور

Канори об чу бошад сароб хуш набӯд

کنار آب چو باشد سراب خوش نبود