Дилбарам то дил аз барам брбўд

دلبرم تا دل از برم بربود

Хӯни дилро з дида ам полуд

خون دل را ز دیده‌ام پالود

Дили моро ба қайд зулф бибаст

دل ما را به قید زلف ببست

То ки он турраро гиреҳ багушӯд

تا که آن طرّه را گره بگشود

Ҳарки дар субҳ дида бигушоед

هرکه در صبح دیده بگشاید

Бар рухи ту ба толеъи масъӯд

بر رخ تو به طالع مسعود

Дар ҷаҳонаш дигар чаҳ май бояд

در جهانش دگر چه می‌باید

Ғайр аз ин чист ғояти мақсӯд

غیر از این چیست غایت مقصود

Ҳаркии миҳроби абрувон ту дид

هرکه محراب ابروان تو دید

Воҷибаш шуд ки сари барад ба суҷуд

واجبش شد که سر برد به سجود

Пушти дил хам макун ки ме бирасад

پشت دل خم مکن که می برسد

Сарвро сарвро қиёму қууд

سرو را سرو را قیام و قعود

Дили мискини ман ба ҷон омад

دل مسکین من به جان آمد

эй азизони зи ҳиҷри ҷони Фрсўд

ای عزیزان ز هجر جان فرسود

Аз такопуии рӯзи ҳиҷронат

از تکاپوی روز هجرانت

Дар замонаи зи мо яке носуд

در زمانه ز ما یکی ناسود

Хӯну ғам то ба кӣ қафо дар дил

خون و غم تا به کی قفا در دل

Чанд сӯзад бар оташам чун авд

چند سوزد بر آتشم چون عود

Сари ниҳодами зи шавқ бар кафи даст

سر نهادم ز شوق بر کف دست

Гар бихоҳӣ ҷаҳону ҷони мавҷӯд

گر بخواهی جهان و جان موجود

Даст аз доманаш наме дорам

دست از دامنش نمی‌دارم

Гар знндм ба теғи заҳролӯд

گر زنندم به تیغ زهرآلود

Нознино магӯ ба тарки вафо

نازنینا مگو به ترک وفا

Ки пушаймонят надорад суд

که پشیمانیت ندارد سود

Гарчи меҳрати зи мо чу ма коҳед

گرچه مهرت ز ما چو مه کاهید

Меҳри мо бар рухи ту моҳи афзуд

مهر ما بر رخ تو ماه افزود

То ҷаҳонаст дар вафодорӣ

تا جهانست در وفاداری

Аз дилу ҷони мутӣъи амри ту буд

از دل و جان مطیع امر تو بود

Бар хилофи мизоҷи рои ҷаҳон

بر خلاف مزاج رای جهان

Дар вафоӣ ту кард буду вуҷӯд

در وفای تو کرد بود و وجود