Нигор ман зи маниш гарчи ор ме ояд

نگار من ز منش گرچه عار می‌آید

Маро ба ишқи Рахш ифтихор ме ояд

مرا به عشق رخش افتخار می‌آید

Чигуна шарҳ тавон дод аз ғами ҳиҷрон

چگونه شرح توان داد از غم هجران

Чаҳ ҷаврҳо ба ман аз рӯзгор ме ояд

چه جورها به من از روزگار می‌آید

Умед буд маро каз дилами ғамии бабрад

امید بود مرا کز دلم غمی ببرد

Басии ғамам ба дил аз ғмгсор ме ояд

بسی غمم به دل از غمگسار می‌آید

Биё ки дар ғами ҳиҷри ту ҷони ширинам

بیا که در غم هجر تو جان شیرینم

Ба лаби марои зи ғам интизор ме ояд

به لب مرا ز غم انتظار می‌آید

Басӣ диласт ба фитроки шавқ бар баста

بسی دلست به فتراک شوق بربسته

Магар ки дилбари мо аз шикор ме ояд

مگر که دلبر ما از شکار می‌آید

. . . . . Ки аз пеш ӯ ҳазари аўлист

... که از پیش او حذر اولیست

Дило ки он бути чобук савор ме ояд

دلا که آن بت چابک‌سوار می‌آید

Ба даст бош дило имшаб аз сари ёрӣ

به دست باش دلا امشب از سر یاری

Ки бӯе аз сари зулф нигор ме ояд

که بویی از سر زلف نگار می‌آید

Агар ҷаҳони ҳама гулзор мешавад борӣ

اگر جهان همه گلزار می‌شود باری

Ба дасти дили зи фироқи ту хор ме ояд

به دست دل ز فراق تو خار می‌آید

Агарна ишқ ту бошад маро чаҳ ном ниҳанд

اگر، نه عشق تو باشد مرا چه نام نهند

Ҷаҳони зи номи ту бо эътибор ме ояд

جهان ز نام تو با اعتبار می‌آید