Туро ба куну макони сар фурӯ наме ояд

تو را به کون و مکان سر فرو نمی‌آید

Марои дилӣ ки сабурӣ аз ӯ наме ояд

مرا دلی که صبوری از او نمی‌آید

Агар ҷаҳони ҳамаи ҳур биҳишт хоҳад буд

اگر جهان همه حور بهشت خواهد بود

Чаҳ чора чун ба хаёлами ҷуз ӯ наме ояд

چه چاره چون به خیالم جز او نمی‌آید

Вагар ба равзаи хулдами қусӯр арза кунанд

وگر به روضه خلدم قصور عرضه کنند

Ба ҷони ту ки ба чашмам накӯ наме ояд

به جان تو که به چشمم نکو نمی‌آید

Шабӣ намегузарад бар ман аз ғами ҳиҷрон

شبی نمی‌گذرد بر من از غم هجران

Ки хӯни дида ба рӯем фурӯ наме ояд

که خون دیده به رویم فرو نمی‌آید

Аз ин балои дилу дидаи ҷФокши ман

از این بلای دل و دیدهٔ جفاکش من

Аҷаб ки мардум чашмам бирав наме ояд

عجب که مردم چشمم برو نمی‌آید

Ба оби дида тавон дид хӯни чашмам ро

به آب دیده توان دید خون چشمم را

Ба қатраи қатра ӣ хӯни ков фурӯ наме ояд

به قطره قطرهٔ خون کاو فرو نمی‌آید

Агар ҷаҳони ҳамаи пари чашма ҳаёт шавад

اگر جهان همه پر چشمه حیات شود

Ба ғайри хӯни дили мо ба ҷӯ наме ояд

به غیر خون دل ما به جو نمی‌آید