Чаман ба субҳдамӣ чун ба гул биорояд

چمن به صبحدمی چون به گل بیاراید

Димоғи ҷони ман аз буи он биёсоед

دماغ جان من از بوی آن بیاساید

Фурӯғ меҳр намонад ба чархи миногўн

فروغ مهر نماند به چرخ میناگون

Агарнигор ман аз давр чеҳра бинмоед

اگر نگار من از دور چهره بنماید

Хами камони ду абрӯии дӯсти мҳробист

خم کمان دو ابروی دوست محرابیست

Чаҳ ҳоҷатаст ки онро ба васма ороед

چه حاجتست که آن را به وسمه آراید

Яқин ки моҳи зи шарм Рахш шавад бе нур

یقین که ماه ز شرم رخش شود بی نور

Агар ниқоби зи хуршед равиш бигушоед

اگر نقاب ز خورشید روش بگشاید

Агар ба тозӣ ҳасанаш шавад савори дамӣ

اگر به تازی حسنش شود سوار دمی

Аннани шавқи зи даст замона бирабоед

عنان شوق ز دست زمانه برباید

Ҷамоли ҳасани ту дар ғояти камол буд

جمال حسن تو در غایت کمال بود

Вале ба рӯй накӯ низ ҳам вафо бояд

ولی به روی نکو نیز هم وفا باید

Манам чу оби ниҳодаи мудоми сар дар пот

منم چو آب نهاده مدام سر در پات

Туро чу сарв ба мо сар фурӯ наме ояд

تو را چو سرو به ما سر فرو نمی‌آید

Туе малул ва ман аз ҷону дили талабкорат

تویی ملول و من از جان و دل طلبکارت

з рӯй лутф нигоро бигӯ чунин шояд

ز روی لطف نگارا بگو چنین شاید

Ҷафои намояд ва раҳмӣ наомадаш бар ман

جفا نماید و رحمی نیامدش بر من

Аз ин муъоинаи дили пушт даст ме хоед

از این معاینه دل پشت دست می‌خاید

Шаби сиёҳи замонаи зи ҳур ҳомила аст

شب سیاه زمانه ز حور حامله است

Ба сабр кӯш ҷаҳоно бибин чаҳ ме зояд

به صبر کوش جهانا ببین چه می‌زاید