Чу дар фироқи ту як дам наме тавонам сохт

چو در فراق تو یک دم نمی‌توانم ساخت

Бигӯ ки нарад ҳавас бо ту чун тавонам бохт

بگو که نرد هوس با تو چون توانم باخت

Фироқ рӯй ту моро чунон назор фиканд

فراق روی تو ما را چنان نزار فکند

Ки ҳар ки дид маро аз хаёли воншнохт

که هر که دید مرا از خیال وانشناخت

Бабрад аз ман бечораи сабру ҳуши Рахш

ببرد از من بیچاره صبر و هوش رُخش

Ниҳон шуд аз ман мискин бибин чаҳ ҳиялати сохт

نهان شد از من مسکین ببین چه حیلت ساخت

Ҳануз бар , з висолаш нахурда буд дилам

هنوز بر، ز وصالش نخورده بود دلم

Ки санги тафриқаи айём дар миёни андохт

که سنگ تفرقه ایام در میان انداخت

Чунон замона ба бдқҳриш қарор гирифт

چنان زمانه به بدقهریش قرار گرفت

Ки аз миёна барандохт ҳақ диду шинохт

که از میانه برانداخت حق دید و شناخت

Дилами тасаввур он кард каз ту баргардад

دلم تصور آن کرد کز تو برگردد

Ду асбаи хайли хаёли ту бар сари мо тохт

دو اسبه خیل خیال تو بر سر ما تاخت

Гузар ба боғи ҷаҳон дӯш кардам ва дидам

گذر به باغ جهان دوش کردم و دیدم

Ки бо вуҷӯди қадаши сарв сар наме афрохт

که با وجود قدش سرو سر نمی‌افراخت