Гар ояд насимии зи сӯй нигор

گر آید نسیمی ز سوی نگار

Кунам ҷону дил бар насимаши нисор

کنم جان و دل بر نسیمش نثار

Димоғам биёсоед аз буи ӯ

دماغم بیاساید از بوی او

Ҷаҳон тоза гардад ба боди баҳор

جهان تازه گردد به باد بهار

Баҳор омаду боди наврӯзи боз

بهار آمد و باد نوروز باز

Биоварад бӯе чу машки ттор

بیاورد بویی چو مشک تتار

Чаҳ машк ва чаҳ анбар чаҳ кофуру гул

چه مشک و چه عنبر چه کافور و گل

Буд ҳамчуи буии сари зулфи ёр

بود همچو بوی سر زلف یار

Ба сӯии гулистон агар бугзарад

به سوی گلستان اگر بگذرد

Фурӯи резад аз шарм ӯ гули зи бор

فرو ریزد از شرم او گل ز بار

Хаҷал гардад аз қоматаши норван

خجل گردد از قامتش نارون

Ба хок уфтад аз шармсории чанор

به خاک افتد از شرمساری چنار

Бунафшаи хаҷали гашт аз зулф ӯ

بنفشه خجل گشت از زلف او

Фитода ба поиши чунин сӯгвор

فتاده به پایش چنین سوگوار

Сарафкандаи наргис ба пешаш кунун

سرافکنده نرگس به پیشش کنون

зи мастии чашмаш шуда дар хумор

ز مستی چشمش شده در خمار

зи шарми Рахш арғавон шуд бунафш

ز شرم رخش ارغوان شد بنفش

Ту хайрӣ нигар коваст зор ва назор

تو خیری نگر کاوست زار و نزار

Забон оварӣ кард сӯсан аз он

زبان آوری کرد سوسن از آن

Миёни раёҳин чунинаст хор

میان ریاحین چنین است خوار

Саман бо Рахш лоф мезад ба ҳасан

سمن با رخش لاف می‌زد به حسن

Ба ҷон омад ӯро зи гули нӯки хор

به جان آمد او را ز گل نوک خار

Шақоӣқи фурӯғ ҷамолаш бидид

شقایق فروغ جمالش بدید

Шуд аз ранги рухсор ӯ шармсор

شد از رنگ رخسار او شرمسار

Ба пеши гулистони рӯйиш ба боғ

به پیش گلستان رویش به باغ

Наомад гулу ёсуман дар шумор

نیامد گل و یاسمن در شمار

Чу дар бӯстон бугзарад сарви ноз

چو در بوستان بگذرد سرو ناز

Сарояд чу мисатони зи меҳраши ҳазор

سراید چو مستان ز مهرش هزار

Маро орзӯ ҳаст дар фасли гул

مرا آرزو هست در فصل گل

Миёни чамани ёрами андари канор

میان چمن یارم اندر کنار

Шукуфа чу бушковат дар бӯстон

شکوفه چو بشکفت در بوستان

Чу симаш барафшон ба пой нигор

چو سیمش برافشان به پای نگار

Ҷаҳон хуш шуд ва нест моро хушӣ

جهان خوش شد و نیست ما را خوشی

Ки ҷуз ғам набошад дарин рӯзгор

که جز غم نباشد درین روزگار