Ошиқи гул кӣ хӯрд ғам аз слҳдорони хор

عاشق گل کی خورد غم از سلحداران خار

Хоссаи онкас каш набошад бе рахти сабру қарор

خاصّه آن کس کش نباشد بی رخت صبر و قرار

Аз чаҳ рӯ охир барошуфтаст бо мо зулфи ту

از چه رو آخر برآشفته‌ست با ما زلف تو

Аз сари шӯридагии ҷонои басони рӯзгор

از سر شوریدگی جانا بسان روزگار

Хоки роҳ ӯ шудам додам ба дасти боди ҳиҷр

خاک راه او شدم دادم به دست باد هجر

Оташӣ дар ҷон мо зад зон ду лаъли обдор

آتشی در جان ما زد زان دو لعل آبدار

ё бикаш тангам ба бар чун танги шукри длбро

یا بکش تنگم به بر چون تنگ شکّر دلبرا

ё бикаш дар пои ҳиҷри дӯсти ҷавр аз мо бидор

یا بکش در پای هجر دوست جور از ما بدار

Дасти васл аз мо мадору мФкнм дар пои ҷавр

دست وصل از ما مدار و مفکنم در پای جور

Чун ҷаҳонро ҳаст ҷоно бар вуҷӯди ту мадор

چون جهان را هست جانا بر وجود تو مدار

Халқ гўиндм бирав тарки ғам ишқаш бигӯ

خلق گویندم برو ترک غم عشقش بگو

эй мусулмонон ба ишқ ӯ надорам ихтиёр

ای مسلمانان به عشق او ندارم اختیار

Гул ба домон мебаранд аз бӯстони дӯстон

گل به دامان می‌برند از بوستان دوستان

Май намеёрам шуд онҷо аз ҷафои нӯки хор

می نمی‌یارم شد آنجا از جفای نوک خار

Чанд хӯн ман бирезӣ зон ду чашми нимаи маст

چند خون من بریزی زان دو چشم نیمه مست

Чанд тоби ман диҳӣ ҳамчун ду зулфи тобдор

چند تاب من دهی همچون دو زلف تابدار

эй дил маҳзун махӯр зин беш ғам дар кори ишқ

ای دل محزون مخور زین بیش غم در کار عشق

Зонкаҳ чандоне намебошад ҷаҳонро эътибор

زآنکه چندانی نمی‌باشد جهان را اعتبار