эй дили маҷрӯҳи маҳҷӯри парешони рӯзгор

ای دل مجروح مهجور پریشان روزگار

Ҳамчуи зулфи дилбарони пайвастае дар нуру нор

همچو زلف دلبران پیوسته‌ای در نور و نار

Кори ту боло гирифту кори мо аз даст рафт

کار تو بالا گرفت و کار ما از دست رفت

Дар фироқ рӯй ӯ инаст моро кору бор

در فراق روی او اینست ما را کار و بار

ӯ зи ҳоли зори мо гарчи фароғат бошадаш

او ز حال زار ما گرچه فراغت باشدش

Дида ӣ бахтами ниҳодаи рӯзу шаб дар интизор

دیدهٔ بختم نهاده روز و شب در انتظار

Гуфт сабрии пеши гир ва беш азин анда махӯр

گفت صبری پیش گیر و بیش ازین انده مخور

Зонка нӯш аз неш бошад доимоу гули зи хор

زانکه نوش از نیش باشد دایماً و گل ز خار

Мо чу хоки роҳ ту хорем ва ту чун сарви ноз

ما چو خاک راه تو خواریم و تو چون سرو ناز

Айб кӣ бошад агар рӯзӣ кунӣ бар мо гузор

عیب کی باشد اگر روزی کنی بر ما گذار

Наргиси сармаст дар бустон фиканда сар ба пеш

نرگس سرمست در بستان فکنده سر به پیش

То ки чашми длФрибт кӣ кунад дафъи хумор

تا که چشم دلفریبت کی کند دفع خمار

Бандагар бисёр дорӣ дар ҷаҳони айбат ки кард

بنده گر بسیار داری در جهان عیبت که کرد

Лекин аз меҳру вафодории якеро гӯши дор

لیکن از مهر و وفاداری یکی را گوش دار