Фарёду алғёси зи бедоди рӯзгор

فریاد و الغیاث ز بیداد روزگار

Каз дили бабради сабрам ва аз даст рафт ёр

کز دل ببرد صبرم و از دست رفت یار

Як ҷуръа менакард дилами нӯш аз он ду лаб

یک جرعه می نکرد دلم نوش از آن دو لب

Ҷонам ба лаб расед зи дарди сари хумор

جانم به لب رسید ز درد سر خمار

Умрӣаст то ки киштии васлам ба ҳиҷри ғам

عمریست تا که کشتی وصلم به هجر غم

Афтода дар миён ва науфтод дар канор

افتاده در میان و نیفتاد در کنار

Поем бимонад дар гули ҳайрат чу сарви ноз

پایم بماند در گل حیرت چو سرو ناز

Бар мо назар накард сеӣ сарв дар гузор

بر ما نظر نکرد سهی سرو در گذار

Моро гуноҳи ғайри вафодорӣ ту нест

ما را گناه غیر وفاداری تو نیست

Вари з онк ҳаст ҳамми зи сари лутф дар гузор

ور زآنک هست همم ز سر لطف در گذار

Бисёр ҷавр бар ман мискин макун аз онк

بسیار جور بر من مسکین مکن از آنک

Чун ҳаст равшанат ки ҷаҳон нест пойдор

چون هست روشنت که جهان نیست پایدار