Накҳат хатаст ё буии бунафша ё абир

نکهت خطّست یا بوی بنفشه یا عبیر

ё насими зулфи дилдорам ки бошад дилпазир

یا نسیم زلف دلدارم که باشد دلپذیر

Буии зулфат чун бунафша суд медорад азим

بوی زلفت چون بنفشه سود می‌دارد عظیم

Дар димоғи ҷони ман зон рӯй бошам ногузир

در دماغ جان من زان روی باشم ناگزیر

Ҷони зи ман хоҳии нигоро то фиристам пеши каш

جان ز من خواهی نگارا تا فرستم پیشکش

Зонкаҳ май донеи биҷузи ҷон ҳеҷ набӯд бо фақир

زآنکه می‌دانی بجز جان هیچ نبود با فقیر

Бо вуҷӯди ин ҳамаи фақру балои фоқаи ҳам

با وجود این همه فقر و بلای فاقه هم

Ҷон ба назд ҳиммат соҳибдилон бошад ҳақир

جان به نزد همّت صاحبدلان باشد حقیر

Рост май пурсӣ зи мо чун қомат ӯ сарв нест

راست می‌پرسی ز ما چون قامت او سرو نیست

Ҷузи хаёл рӯй ӯ моро набошад дастгир

جز خیال روی او ما را نباشد دستگیر

Дар ҳадам ноед қадаш зеро ки бошад бе иваз

در حدم ناید قدش زیرا که باشد بی عوض

Дар хаёлам нагзарад аз бас ки бошад бе назир

در خیالم نگذرد از بس که باشد بی نظیر

Ман ҷавонӣ додаам бар боди ишқ аз ҷаври ёр

من جوانی داده‌ام بر باد عشق از جور یار

То нагӯйӣ як замон осӯдаам аз чархи пер

تا نگویی یک زمان آسوده‌ام از چرخ پیر

Сабр фармое маро дар ошиқии мушкил буд

صبر فرمایی مرا در عاشقی مشکل بود

Тифли роҳи ишқи ту чун сабр битавонад зи шер

طفلِ راه عشق تو چون صبر بتواند ز شیر

Ман ба умедии даҳуми ҷон то назар бар мо кунад

من به امیدی دهم جان تا نظر بر ما کند

Оҳ агар лутфаш набошад дар ҷаҳонами дастгир

آه اگر لطفش نباشد در جهانم دستگیر