Кист ба олами марои ғайри ғамати дастгир

کیست به عالم مرا غیر غمت دستگیر

эй бути номеҳрбони ҳони зи ғамами дастгир

ای بت نامهربان هان ز غمم دست گیر

эй ту худованд ва мо аз дилу ҷони чокарат

ای تو خداوند و ما از دل و جان چاکرت

Ҳам назари марҳамати бози мгир аз фақир

هم نظر مرحمت باز مگیر از فقیر

Гар бикашӣ бандаам вар нанавозӣ ғамин

گر بکشی بنده‌ام ور ننوازی غمین

Чораи биҷуз сабр нест каз ту надорам гзир

چاره بجز صبر نیست کز تو ندارم گزیر

Рӯй ту барги самани буии ту машки хутан

روی تو برگ سمن بوی تو مشک ختن

Қади ту сарви чамани сояи зи мо брмгир

قد تو سرو چمن سایه ز ما برمگیر

Боди саҳари гўиё май вазад аз кӯии дӯст

باد سحر گوییا می‌وزد از کوی دوست

Зонкаҳи ҷаҳон маст шуд бози зи буии абир

زآنکه جهان مست شد باز ز بوی عبیر

эй дил мискин бирав бар сари кӯии вафо

ای دل مسکین برو بر سر کوی وفا

Рӯй магардон зи касгар бзнндт ба тир

روی مگردان ز کس گر بزنندت به تیر

Гуфт хирад тарк кун ишқ батон , чун кунам ?

گفت خِرَد ترک کن عشقِ بتان، چون کنم؟

Кард ба лутфи он санами ҷони ҷаҳонии асир

کرد به لطف آن صنم جان جهانی اسیر

Дар ғами ҳиҷрон ӯ сабру дили ман куҷо

در غم هجران او صبر و دل من کجا

Чун бшкибди марои дида аз он бе назир

چون بشکیبد مرا دیده از آن بی نظیر

Сабри мФрмои маро дар ғами ҳиҷрон ӯ

صبر مفرما مرا در غم هجران او

Чун кунад охир бигӯ Тифли сабурии зи шер

چون کند آخر بگو طفل صبوری ز شیر

Ҳаст басии хӯбрӯй дар ҳамаи офоқ лек

هست بسی خوبروی در همه آفاق لیک

Кас набӯд дар ҷаҳон чун бути ман дилпазир

کس نبود در جهان چون بت من دلپذیر

Каъба ӣ ҷону ҷаҳон дар талаби васли ту

کعبهٔ جان و جهان در طلب وصل تو

Хори муғелон буд пои диламро ҳарир

خار مغیلان بود پای دلم را حریر