Охир назарӣ кун ба ман эй сарви равони боз

آخر نظری کن به من ای سرو روان باز

Ҳар чанд ки ояд ҳама аз сарви равони ноз

هرچند که آید همه از سرو روان ناز

Саргашта чу моием хурушони зи фироқат

سرگشته چو ماییم خروشان ز فراقت

Дар гӯши ту хоҳем ки гӯйем ҳамаи роз

در گوش تو خواهیم که گوییم همه راز

Қад ту баландасту марои даст рисӣ нест

قدّ تو بلندست و مرا دسترسی نیست

Гӯйии ту ки бо нола ва бо гиряи ҳамеи соз

گویی تو که با ناله و با گریه همی ساز

Хуршеди ҷҳонтобӣ ва ман зарраи меҳрат

خورشید جهانتابی و من ذرّه مهرت

Аз баҳри худои соя ӣ Лутфӣ ба ман андоз

از بهر خدا سایهٔ لطفی به من انداز

Доне ки зи ҳиҷрони дили мо дар чаҳ малоласт

دانی که ز هجران دل ما در چه ملالست

Чун шамъ ки бошад сар ӯ дар даҳани газ

چون شمع که باشد سر او در دهن گاز

Мискини дили ман ҳамчуи кабӯтар бача ваҳшӣаст

مسکین دل من همچو کبوتر بچه وحشیست

Чун панҷа тавонад ки кунад бо чу ту шаҳбоз

چون پنجه تواند که کند با چو تو شهباز

Гӯйанд ки сабраст ҷаҳони чора ӣ карт

گویند که صبرست جهان چارهٔ کارت

Аз рӯй зарурат шуда бо ҳиҷри ту дмсоз

از روی ضرورت شده با هجر تو دمساز