Дар бӯстон ҳасан бигуфтам ба сарви ноз

در بوستان حسن بگفتم به سرو ناز

Пеши қадаши ту беш ба болои худ мноз

پیش قدش تو بیش به بالای خود مناز

Дар қоматаш нигаҳ куну инсоф худ бидиҳ

در قامتش نگه کن و انصاف خود بده

Каз қад ӯст сарви чамани ҷумлаи сарфароз

کز قدّ اوست سرو چمن جمله سرفراز

Оре чу дид оризи хуршеди манзарат

آری چو دید عارض خورشید منظرت

Моҳи ду ҳафта аз ғамат афтод дар гудоз

ماه دو هفته از غمت افتاد در گداز

Як рӯзи ёд банда накардӣ зи роҳи лутф

یک روز یاد بنده نکردی ز راه لطف

Охир бибин ки чун гузаронами шаби дароз

آخر ببین که چون گذرانم شب دراز

Монанди шамъ то ба дами субҳ дар лаган

مانند شمع تا به دم صبح در لگن

Бинишаста то рақиби серум май барад ба газ

بنشسته تا رقیب سرم می‌بُرَد به گاز

Миҳроби абрӯят ки марои қибла ӣ диласт

محراب ابرویت که مرا قبلهٔ دلست

Оем ба субҳу шом дар он қибла дар намоз

آیم به صبح و شام در آن قبله در نماز

Гарчи намози мо ки пазирад ба субҳу шом

گرچه نماز ما که پذیرد به صبح و شام

Моием мӯътакиф ба дар парда ӣ ниёз

ماییم معتکف به در پردهٔ نیاز

Он сарви ростӣ ки ба олами паноҳи мост

آن سرو راستی که به عالم پناه ماست

Аз мо чарост соя ӣ раҳмати гирифтаи боз

از ما چراست سایهٔ رحمت گرفته باز

Мискини кабӯтарӣ чу дилам нест дар ҷаҳон

مسکین کبوتری چو دلم نیست در جهان

Афтода аз фироқи ту дар чанги шоҳбоз

افتاده از فراق تو در چنگ شاهباز