Асбоб ҷаҳон нест муяссари дили мо ро

اسباب جهان نیست میسّر دل ما را

Охир ки кунад ҳал ба ҷаҳони мушкили мо ро

آخر که کند حل به جهان مشکل ما را

Бар дарди дили халқи ҷаҳонӣ чу табибӣ

بر درد دل خلق جهانی چو طبیبی

Аз лутф давое бикун охири дили мо ро

از لطف دوایی بکن آخر دل ما را

Ҷонои магар аз рӯз нахустин бисириштанд

جانا مگر از روز نخستین بسرشتند

Бо меҳри рухи хуби ту гӯйии гули мо ро

با مهر رخ خوب تو گویی گل ما را

Аз хокам ва аз об вале оташи ишқат

از خاکم و از آب ولی آتش عشقت

Бар бод ҷафо дод ҳамаи ҳосили мо ро

بر بادِ جفا داد همه حاصل ما را

Будам ба хаёл онкӣ нагардӣ з вафоем

بودم به خیال آنکه نگردی ز وفایم

Дидӣ ту хаёлоти каҷи ботили моро ?

دیدی تو خیالات کج باطل ما را؟

Мустағриқи баҳри ғами айёми ҷФоиим

مستغرق بحر غم ایام جفاییم

Гӯйӣ ки вуҷӯдӣ набӯд соҳили мо ро

گویی که وجودی نبود ساحل ما را

Дар гӯш дил омад саҳар аз ҳотифи ғайбам

در گوش دل آمد سحر از هاتف غیبم

К-эии дӯсти накӯи дори ту он восили мо ро

کای دوست نکو دار تو آن واصل ما را