Агар ба халқи намояди рухи ҷаҳони ороаш

اگر به خلق نماید رخ جهان آراش

Ҳазор ҷон гиромӣ кунанд андари пош

هزار جان گرامی کنند اندر پاش

Ба рағми душмани беҳудаи гӯй рух бинмоӣ

به رغم دشمن بیهوده گوی رخ بنمای

Ки офтоб нахоҳад ду дида ӣ хафоаш

که آفتاب نخواهد دو دیدهٔ خفّاش

Бабради ҳуши зи ман он ду наргиси ҷодӯ

ببرد هوش ز من آن دو نرگس جادو

Бирехт хӯни дили ман ба ғамзаи ҷмош

بریخت خون دل من به غمزه جمّاش

Ки кард сунбултарро ба рӯй гули парчин

که کرد سنبل تر را به روی گل پُر چین

Ки дид ғунча ӣ серобу лаъли гўҳрпош

که دید غنچهٔ سیراب و لعل گوهرپاش

Чу гул бидид Рахш дар арақ нишаст зи шарм

چو گل بدید رخش در عرق نشست ز شرم

Чу сарв дид қадаши дарди чид аз он болоаш

چو سرو دید قدش درد چید از آن بالاش

Чу қад дӯст наравед ба бӯстони сарвӣ

چو قد دوست نروید به بوستان سروی

Чу рӯй ӯ накушуд сӯратӣ дигар наққош

چو روی او نکشد صورتی دگر نقّاش

Ба буии дӯсти харобам чаҳ чашм ӯ мастам

به بوی دوست خرابم چه چشم او مستم

Аз он сабаб шудаам лоуболӣу қлош

از آن سبب شده‌ام لاابالی و قلّاش

Бигӯӣ мутриби хуш гӯ биор соқӣ май

بگوی مطرب خوش گو، بیار ساقی می

Ки тарк зуҳд бигуфтам чу мардуми авбош

که ترک زهد بگفتم چو مردم اوباش

Ба ғусса хӯрдан мо ҳеҷ брнёиди кор

به غصّه خوردن ما هیچ برنیاید کار

Ғам ҷаҳон махӯр эй дили змонкӣ хуш бош

غم جهان مخور ای دل زمانکی خوش باش